"Το σταυροδρόμι των λαών, των πολιτισμών και της ομορφιάς" Αλεξανδρούπολη, μια πόλη που σου φέρνει στη μνήμη το μακρινό χθές και την ομορφιά του σήμερα. Μια πόλη "κλειδί" της Ελλάδας, έιτε φεύγεις, έιτε έρχεσαι απο την ανατολή. Αλεξανδρούπολη, μια "ανοιχτή αγκαλιά" στραμμένη στο πέλαγος. Πόλη της παράδοσης και του νεωτερισμού, πόλη της ξεκούρασης και της διασκέδασης, πόλη της θάλασσας και του τουρισμού. H θέση της κομβική, ενώνει Ευρώπη και Ασία, Δύση και την υπόλοιπη Ελλάδα γίνεται με κάθε μέσο, χερσαίο, θαλάσσιο και εναέριο. Πρωτεύουσα νομούμε όλες τις υπηρεσίες στη διάθεση των επισκεπτών της αλλά και το φιλόξενο πνεύμα των 60.000 κατοίκων της.
Η Αλεξανδρούπολη, είναι πρωτεύουσα του Νομού 'Eβρου και έδρα του ομώνυμου Καποδιστριακού Δήμου, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται και άλλοι 18 οικισμοί. Κτισμένη στην παραλία του Θρακικού Πελάγους, έχει πληθυσμό που σήμερα (2001), φτάνει τους 50.000 κατοίκους. Με το αεροδρόμιο, το λιμάνι και τον σιδηροδρομικό σταθμό της, αποτελεί διεθνή συγκοινωνιακό και μεταφορικό κόμβο. Οδικά, απέχει 800 χλμ. από την Αθήνα, 350 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, 43 χλμ. από τα Ελληνοτουρκικά σύνορα και 300 χλμ. από την Κωνσταντινούπολη. Σιδηροδρομικά, συνδέεται με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη μέσω Πυθίου και την Σόφια-Φιλιππούπολη, μέσω Ορεστιάδας-Δικαίου-Ορμενίου. Οδικά με όλες τις Ελληνικές περιοχές, με την Κωνσταντινούπολη μέσω Κήπων-Υψάλων, με την Αδριανούπολη μέσω Καστανέων και με Σόφια-Φιλιππούπολη, μέσω Ορμενίου. Με το αεροδρόμιο "Δημόκριτος", συνδέεται με την Αθήνα, με 4 δρομολόγια ημερησίως. Με εβδομαδιαία θαλάσσια δρομολόγια, συνδέεται με όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και καθημερινά με 1-3 δρομολόγια με το νησί της Σαμοθράκης. 'Eκδηλη κάνει την παρουσία του στην Αλεξανδρούπολη, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, με την Ιατρική Σχολή και τις Παιδαγωγικές Σχολές Δασκάλων και Νηπιαγωγών.
Ευχάριστο ξάφνιασμα για τον ξένο, είναι η Αλεξανδρούπολη. Συντελεί σ' αυτό, η ωραία της ρυμοτομία. Η οικιστική εξέλιξη, επέφερε βέβαια, την εξαφάνιση των αστικών κατοίκων με τους μεγάλους ανθόκηπους, άφησε όμως μερικές περιοχές, όπου διατηρείται το παλιό χρώμα της πόλης. Τέτοια περιοχή που αποτελεί οικιστικό κόσμημα, είναι η παλιά πλατεία της Μητρόπολης, με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και τα σχολεία από τις δύο πλευρές της. Το παλιό γυμνάσιο από τη μία, το δημοτικό σχολείο από την άλλη, με τη νεοκλασική τους εμφάνιση, που δεν είχαν ακόμα αυτά κρατική οντότητα, σχηματίζοντας το δίπτυχο της ελληνικής παιδείας και της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης και λατρείας. Στη μέση είναι ο Μητροπολιτικό ναός του Αγίου Νικολάου. Ναυτικοί ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης, στις αρχές του 20ου αιώνα κι έτσι τίμησαν τον προστάτη τους 'Αγιο Νικόλαο, κτίζοντας του περίλαμπρο ναό, με μαρμαρόγλυπτο τέμπλο. Μέσα στην εκκλησία, ξεχωρίζει η εικόνα της Παναγίας της Τριφώτισσας, που την έφεραν οι πρόσφυγες από την Αίνο, έργο του 19ου αιώνα. Είναι ανάγλυφη από ξύλο και σπάνιες χρωστικές ουσίες που δημιουργούν πλαστικά τα πρόσωπα και φυσικές πτυχές των ενδυμασιών της. Αριστερά από την Μητρόπολη είναι το παλιό γυμνάσιο, η ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΕΙΟΣ ΑΣΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΡΡΕΝΩΝ ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ 1909,που σήμερα στεγάζει το εκκλησιαστικό Μουσείο της Ιερά Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως. Εκτίθενται σ' αυτό παλιές εικόνες εκκλησιών, από την Ανατολική και τη Βόρεια Θράκη, ξυλόγλυπτα τέμπλα και επισκοπικά άμφια, καθώς και ιστορικά έγγραφα της Θράκης. Ξεχωριστό τμήμα αποτελεί η πινακοθήκη με έργα Θρακών ζωγράφων, καθώς και η εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, προσφορά του Μητροπολίτη κ.κ. 'Ανθιμου στην περιφέρεια που ποιμαίνει και διακονεί. Το τρίπτυχο συμπληρώνει με το παλιό δημοτικό σχολείο, όπου δίδαξαν μεγάλες δασκαλικές μορφές του τόπου όπως ο Αθ. Σπανός, υπόδειγμα εκπαιδευτικού και εθνικού αγωνιστή, που στο έργο του συμπεριλαμβάνει και η φιλοτέχνηση τοπικών χαρτών, ο 'Αγγελος Ποιμένας, από τους πρωταγωνιστές της τοπικής πνευματικής ζωής και πρωτοπόρος στις αρχαιολογικές έρευνες και ο Θεόδωρος Χαραλαμπίδης, με τις παιδικές του χορωδίες. Μέσα στο μικρό κήπο που καλύπτει τη μια πλευρά της πλατείας, στέκουν στα βάθρα τους, κατάλευκες στο πεντελικό μάρμαρο, οι μορφές των παλιών επισκόπων. Εκείνο όμως που χαρακτηρίζει την πόλη, είναι η παραλιακή λεωφόρος, με τη σιλουέτα του φάρου να φαίνεται από παντού. Κατασκευάστηκε από την Γαλλική Εταιρία Φάρων και Φανών και πρωτολειτούργησε την 1η Ιουνίου του 1880. Με ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας 27 μ., στέλνει τη φωτεινή του δέσμη σε απόσταση μέχρι 27 ναυτικά μίλια και οδηγεί το καράβι με άσφαλτο τρόπο στο λιμάνι. Σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, εξελίσσεται το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Με ξεχωριστές περιοχές για τα επιβατικά, τα ψαράδικα, τα φορτηγά, τα κότερα και τα κοντέινερς. Παιδί της Αίνου είναι η Αλεξανδρούπολη και αυτό θέλει να το θυμάται και να το θυμίζει στο χώρο του λιμανιού της. 'Ενας μικρός ναΐσκος του Αγίου Εύπλου (προστάτη των θαλασσινών ταξιδιών), που βρίσκεται στην παραλία της Αίνου, έχει εδώ το αντίγραφό του, μια διακριτική λευκή παρουσία έξω από το χώρο του λιμανιού και πίσω από τον ψηλό τοίχο της προβλήτας του. Η άλλη παρουσία, είναι το ορειχάλκινο σύμπλεγμα των θαλασσομάχων της Αίνου, του Χατζηαντώνη και της Δόμνας Βισβίζη, που επέχει θέση ηρώων της πόλη, καθώς και οι προτομές της Δόμνας και του γιου της. Εκτός όμως από τους 'Ελληνες προγόνους, η Αλεξανδρούπολη τιμά και θυμάται και τους ξένους που έχουν παίξει κάποιο ρόλο στην ιστορία της. Απομεινάρια από τον μεγάλο παγκόσμιο πόλεμο των αρχών του 20ου αιώνα, είναι τα "Μνηματάκια", οι τάφοι των συμμάχων Αγγλογάλλων πολεμιστών, στο συμμαχικό νεκροταφείο. Κάποτε ήταν στην άκρη της πόλης, μα τώρα τα περιβάλλει με τους δρόμους και τις πολυκατοικίες της. Μέσα στο γρασίδι, προβάλλουν οι επιτύμβιες πλάκες με τα ονόματα των πεσόντων, ενώ στο βόρειο τοίχο του κοιμητηρίου, μια επιγραφή διαλαλεί πως τα ονόματά τους, θα ζουν παντοτινά: THEIR NAMES LINETH FOR EVERY MORE Και οι Ρώσοι που τους έφερε στη Θράκη ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1878, άφησαν εδώ ίχνη από το πέρασμά τους. Είναι μια επιτύμβια στήλη, αφιερωμένη ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ 3ΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 9ΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΑΡΟΪΝΓΕΡΜΑΝ ΛΑΝΣΚΗ, που άφησαν εδώ τη στερνή τους πνοή. Βρίσκεται στο πάρκο της Εθνικής Ανεξαρτησίας, απέναντι από την Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Από την άλλη πλευρά της πλατείας του πάρκου, είναι το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης. Πλάι στο άψυχο βασανισμένο κορμί, που σαν άψυχο κουρέλι γέρνει διπλωμένο στα δυο, η άσαρκη σιλουέτα του αγωνιστή, σηκώνει ψηλά στα χέρια του τον ήλιο πάνω απ' την Ελλάδα. Είναι το έργο που η δαπάνη του αντιμετωπίστηκε, με τα έσοδα της πώλησης του βιβλίου του δασκάλου Λεωνίδα Τερζούδη "Η Εθνική Αντίσταση στον 'Εβρο". Η Ζαρίφειος Παιδαγωγική Ακαδημία με το νεοκλασικό της κτίριο, καλύπτει την δυτική πλευρά του πάρκου Εθνικής Ανεξαρτησίας. Για περισσότερο από μισόν αιώνα (1923-1947), ήταν το μοναδικό ανώτερο πνευματικό ίδρυμα σε όλη τη Δυτική Θράκη. Με το προσωπικό και τους σπουδαστές της ασκούσε την πολιτιστική της επίδραση στην πόλη της Αλεξανδρούπολης και έβγαλε χιλιάδες δασκάλους που σκόρπισαν τα φώτα της μάθησης σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Ευεργετήθηκε από δωρεές την οικογένεια του εθνικού ευεργέτη Ζαρίφη και πήρε το όνομά τους. Η μορφή του Γεωργίου Ζαρίφη σε μαρμάρινη προτομή έργο του γλύπτη Περαντινού, βρίσκεται στον κήπο του κτιρίου που τώρα στεγάζει τα πρότυπα σχολεία της Παιδαγωγικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.
Η πρωτεύουσα του Νομού 'Εβρου Αλεξανδρούπολη, έχει μόλις ξεπεράσει έναν αιώνα ζωής. Οφείλει την ύπαρξή της, στην ίδρυση και λειτουργία της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής, που ξεκινούσε από τη Βιέννη για την Κωνσταντινούπολη κι ένα παρακλάδι, έφτασε στο Θρακικό πέλαγος τη δεκαετία του 1870. Τέρμα του σιδηροδρόμου ήταν η τοποθεσία Ντεντέ Αγάτς, στη θέση του σημερινού φάρου. Κάτω από τη φλούδα της , η γη έκρυβε τότε (και κρύβει ακόμα), τα απομεινάρια μιας Σαμοθρακικής αποικίας της Σάλης. Ενώ η επιφάνειά της καλυπτόταν από πυκνή βλάστηση, θάμνους και αγριόδεντρα. Υπήρχε και μια πελώρια βελανιδιά, στη σκιά της οποίας, εμόναζε παλιότερα σεβάσμιος μουσουλμάνος ασκητής. Ο άγιος ερημίτης στην τουρκική γλώσσα, λέγεται Ντέντε και το δέντρο Αγάτς. Ντέντε Αγάτς λοιπόν = δέντρο του ερημίτη, η πρώτη ονομασία της τοποθεσίας. Για τις ανάγκες των ανθρώπων των εργοταξίων που κατασκεύαζε τον σιδηρόδρομο, είχε κατασκευαστεί λίγο πριν το 1870, μικρός λιμενίσκος με υποτυπώδεις εγκαταστάσεις, για να φτάνουν στην περιοχή, άνθρωποι και υλικά. Κι ενώ ο σιδηρόδρομος λειτουργεί από το 1872, φτάνουν το 1878 ρωσικά στρατεύματα, κατά των Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Στο διάστημα της διαμονής τους αξιωματικοί του μηχανικού, εκπόνησαν το σχέδιο της νέας πόλης στην παραθαλάσσια ζώνη. Μ' αυτό το σχέδιο, αναπτύχθηκε η Αλεξανδρούπολη στα πρώτα στάδια. Πολύ γρήγορα η νεοσύστατη πόλη, χάρη στη δημιουργία του σιδηροδρόμου και τα λιμάνια της, έγινε ένας ζωτικός συγκοινωνιακός κόμβος, που συγκέντρωνε συνεχώς και περισσότερους ανθρώπους, που αποτέλεσαν τα στοιχεία μιας πολυεθνικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Η κάθε εθνική ομάδα, σύντομα απόχτησε τα δικά της θρησκευτικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και ο Μητροπολίτης Αίνον, έφερε εδώ την έδρα του. 'Εδρα προξένων έγινε επίσης η νεαρή πόλη, γιατί στο λιμάνι της προσέγγιζαν τότε τα πλοία όλων των ναυτικών Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Το Μάη του 1920 στο Ντέντε Αγάτς, αποβιβάστηκαν τα Ελληνικά στρατεύματα και η πόλη όπως και όλη η Δυτική Θράκη, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Από την επίσκεψη δε του τότε βασιλιά Αλέξανδρου, η πόλη πήρε το όνομά του, Αλεξανδρούπολη. Η Μικρασιατική καταστροφή και τα επακόλουθά της, έκαναν την Αλεξανδρούπολη κέντρο καταφυγής πληθυσμών. Πρόσφυγες από την Ανατολική και τη Βόρεια Θράκη, τη Μικρασία και τον Πόντο, βρήκαν εδώ καταφύγιο, ενώ μεταπολεμικά τράβηξε μεγάλες μάζες πληθυσμού, από το εσωτερικό του Νομού και τις άλλες Ελλαδικές περιοχές. Περισσότεροι από 15 τοπικιστικοί πολιτιστικοί Σύλλογοι, διατηρούν ζωντανή την παράδοσή τους, στην Αλεξανδρούπολη.
Ως πρωτεύουσα του Νομού η Αλεξανδρούπολη και ως το μεγαλύτερο οικιστικό κέντρο, με τα Ανώτατα πνευματικά Ιδρύματα που διαθέτει, είναι φυσικό να έχει έντονη πνευματικά και γενικά πολιτιστική δραστηριότητα, επηρεάζοντας την πολιτιστική κίνηση σε όλο το Νομό 'Εβρου. Με τις 3 ημερήσιες και 7 εβδομαδιαίες εφημερίδες, τα 8 περιοδικά, τους 3 τηλεοπτικούς και 14 ραδιοφωνικούς σταθμούς, ασκεί πολύτροπη, πολυποίκιλη και πολυδιάστατη επίδραση στη ζωή των κατοίκων. Η ενεργητική συμμετοχή του Δήμου Αλεξανδρούπολης στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, εκφράζεται με την Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Δήμου Αλεξανδρούπολης (Ε.Π.Α.Δ.Α.), η οποία διατηρεί ωδείο, εργαστήριο εικαστικών τεχνών, σχολή παραδοσιακής μουσικής, μαθητική και μικτή χορωδία ενηλίκων και παραδοσιακή χορωδία "ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ". Η μουσική κίνηση, ολοκληρώνεται με τη φιλαρμονική. Για την ανάπτυξη του περιβάλλοντος, έχει δημιουργηθεί το Κέντρο Περιβάλλοντος με το Μουσείο Χλωρίδας και Πανίδας. Στεγάζεται όπως και τα περισσότερα τμήματα της Ε.Π.Α.Δ.Α., στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού "Γεώργιος Βιζυηνός" που λειτουργεί στην πλατεία Πολυτεχνείου και έχει στην είσοδο την προτομή του. Στο Μουσείο Χλωρίδας και Πανίδας, εκτίθεται και προβάλλεται η μεγάλη ποικιλία της τοπικής βλάστησης του 'Εβρου, ιδιαίτερα δε της πανίδας που είναι πλούσια και εντυπωσιακή. Σε κατάλληλα διαμορφωμένη αίθουσα, παρουσιάζεται ο φτερωτός τετράποδος κόσμος του δάσους της Δαδιάς, όπως αετοί, γεράκια, γύπες, κουκουβάγιες, μπούφοι, δρυοκολάπτες, τσαλαπετεινοί, λύκοι, αλεπούδες, τσακάλια, νυφίτσες, καθώς και ο ενδημικός και αποδημητικός πλούτος του Δέλτα του 'Εβρου. Ερωδιοί, φοινικόπτερες αβοκέτες, καλαμοκανάδες, φλαμίγκος και αγριόπαπιες. 'Ολα είναι ταριχευμένα κα προσφορά από τον συλλογέα Χρήστο Γκότνερ, ο οποίος δημιούργησε και την κατάλληλη οπτική και ακουστική ατμόσφαιρα.
Η Αλεξανδρούπολη είναι μια σύγχρονη πόλη της Θράκης με πληθυσμό 38.000 άτομα,πρωτεύουσα του νομού Εβρου. Είναι χτισμένη δίπλα στη θάλασσα και διαθέτει 35 χλμ ακτής με οργανωμένες ή ελεύθερες παραλίες. Στην Αλεξανδρούπολη φθάνει κανείς οδικώς, σιδηροδρομικώς, αεροπορικώς και ακτοπλοικώς. Οδικώς απέχει 840 χλμ. από την Αθήνα, 350 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, 43 χλμ. από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, και 300 χλμ. από την Κωνσταντινούπολη. Σιδηροδρομικώς συνδέεται με τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και την Ορεστιάδα. Ειδικά για τη Θεσσαλονίκη υπάρχουν καθημερινά πέντε δρομολόγια, τρία τοπικά (εννέα ώρες και τριάντα λεπτά διαδρομή) και δυο Intercity (πέντε ώρες και τριανταπέντε λεπτά διαδρομή). Η αεροπορική σύνδεση με την Αθήνα γίνεται με τέσσερις πτήσεις ημερησίως και χρονική διάρκεια 55 λεπτών. Επίσης υπάρχει θαλάσσια σύνδεση με όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου κάθε εβδομάδα, ενώ έχει καθημερινή σύνδεση με Σαμοθράκη . Επίσης υπάρχει σύνδεση με τη Σαμοθράκη , τη Λήμνο και τη Μυτιλήνη και με Ιπτάμενα Δελφίνια. Η σημερινή πόλη της Αλεξανδρούπολης βρίσκεται στη θέση της αρχαίας Σάλης, πόλης με έντονη παρουσία κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο. Η Σάλη αποτελούσε μία εκ των πόλεων της Σαμοθρακικής Περαίας Μεσημβρία, Ζώνη, Σάλη, Δρυς, Τέμπυρα και Χαράκωμα. Τους επόμενους αιώνες η πόλη ερημώθηκε και ο τόπος έπεσε στην αφάνεια μέχρι τα μέσα του 19ου αι. Τότε και συγκεκριμένα το 1850 περίπου δημιουργείται ο πρώτος οικισμός από Αινίτες, Μακρινούς και Μαρωνίτες ψαράδες, το Δεδέ-Αγάτς. Στα 1871 θα φθάσει στο μικρό ψαροχώρι ο σιδηρόδρομος, ένα γεγονός που θα σημαδέψει την ιστορία και το μέλλον του. Στα 1878 η πόλη περιέρχεται στα χέρια των Ρώσων, ύστερα από την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου με την οποία τερματιζόταν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1876-1877. Οι μηχανικοί του ρωσικού στρατού εκπονούν το πολεοδομικό σχέδιο της πόλης, σχέδιο με το οποίο είναι χτισμένη η σημερινή πόλη. Στα 1880 χτίζεται ο Φάρος της πόλης , με 27 μ. ύψος και αποτελεί από τότε το Σύμβολό της. Η πόλη θα περάσει στη βουλγαρική κυριαρχία στο διάστημα 1912-1920 και θα ενσωματωθεί στην ελληνική επικράτεια το 1920 Τότε μετονομάστηκε σε Νεάπολη, όνομα που δεν κράτησε για πολύ, διότι κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Ελληνα βασιλιά Αλέξανδρου πήρε το όνομα Αλεξανδρούπολη, όνομα που τελικά κράτησε. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών που θα πραγματοποιηθεί μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή δέχθηκε μεγάλο κύμα προσφύγων. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από το βουλγαρικό στρατό. Η βουλγαρική κατοχή διήρκεσε τρία χρόνια. Σήμερα η Αλεξανδρούπολη είναι το διοικητικό, οικονομικό και συγκοινωνιακό κέντρο της Θράκης.
Στο μέσο του νομού Έβρου στη καρδιά μιας δασοσκέπαστης έκτασης, βρίσκεται το δάσος της Δαδιάς. Προστατευόμενη περιοχή από το 1980, περιλαμβάνει δύο ζώνες αυστηρής προστασίας. Τούτη η γωνιά της θρακικής γης υπήρξε ανέκαθεν σημαντικός βιότοπος για τα αρπακτικά πουλιά, σήμερα όμως αποτελεί ένα από τα τελευταία καταφύγιά τους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τριάντα έξι είδη ημερόβιων αρπακτικών (από τα 38 που απαντώνται στη γηραιά ήπειρο) έχουν απαντηθεί στην περιοχή. Πρόκειται για το μοναδικό δάσος σε ολόκληρη την Ευρώπη όπου απαντώνται μαζί και οι τέσσερις ευρωπαϊκοί γύπες: Όρνιο, Μαυρόγυπας, Ασπροπάρης και Γυπαετός. Το τοπίο και η βλάστηση ολόκληρης της περιοχής χαρακτηρίζονται από έντονη ποικιλομορφία. Εκτεταμένα δάση πεύκων και δρυών εναλλάσσονται με ρεματιές, μικρά χωράφια, βοσκότοπους και ορθοπλαγιές: ένα μωσαϊκό βιότοπων όπου βρίσκει καταφύγιο μεγάλος αριθμός ζώων. Μόνο μέσα στην προστατευόμενη περιοχή έχουν καταγραφεί 219 είδη πουλιών, 40 είδη ερπετών και αμφιβίων και 36 είδη θηλαστικών. Στο χωριό Δαδιά λειτουργεί Οικοτουριστικό Κέντρο, που περιλαμβάνει ξενώνα, αναψυκτήριο-εστιατόριο και εκθετήριο. Παράλληλα υπάρχει Κέντρο Ενημέρωσης με μόνιμη έκθεση, όπου πραγματοποιούνται προβολές ταινιών και διαφανειών. Σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από το Οικοτουριστικό Κέντρο, μέσα στη ζώνη αυστηρής προστασίας, ένα κλειστό παρατηρητήριο προσφέρεται για να απολαύσει κανείς το μοναδικό θέαμα των αρπακτικών που τρέφονται στην ταϊστρα.
